Πετρώνιος, Σατυρικόν

...ένα ποίημα παλλόμενο με όλο το πάθος και τη φορά
του προφητικού λόγου, μια γλώσσα αλαλιασμένη, πες,
από μια ένθεη τρέλα...

Πετρώνιος, Σατυρικόν

André Malraux

Στις αληθινές ερωτήσεις δεν υπάρχει ποτέ απάντηση.

André Malraux(3 November 1901 – 23 November 1976)

Antón Pávlovich Chéjov

Η ιατρική είναι η νόμιμη γυναίκα μου, η λογοτεχνία η μοναδική ερωμένη μου!

Γρηγόρης Λαμπράκης

«Eίναι τόσο όμορφο να ζεις για την Eιρήνη, είναι τόσο μεγάλο να πεθαίνεις για την Eιρήνη»

Γρηγόρης Λαμπράκης

Paco de Lucía

Θα μου άρεσε να μπορώ να ζήσω χωρίς μουσική... μ' αυτήν υποφέρω πολύ.


Paco de Lucía
21-12-1947, Algeciras

Enrique Santos Discépolo

Το τάνγκο είναι μια θλιμμένη σκέψη που χορεύεται.

El tango es un pensamiento triste que se baila.


Enrique Santos Discépolo

John Keats

...Through the dancing poppies stole

A breeze most softly lulling to my soul...

John Keats - Endymion

Ο Jack Kerouac στον Edward Dahlberg

Ο Jack Kerouac στον Edward Dahlberg

Μη χρησιμοποιείς το τηλέφωνο.
Οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ έτοιμοι ν' απαντήσουν.
Να χρησιμοποιείς την ποίηση.


To Edward Dahlberg
Jack Kerouac (1922-1969)

Don' t use the telephone.
People are never ready to answer it.
Use poetry.

Simone Veil

Οι άντρες μας χρωστάνε αυτά που φανταζόμαστε πως θα μας δώσουν. Πρέπει να τους απαλλάξουμε απ' αυτό το χρέος.

Simone Veil

Για φαντάσου!

Augusto Monterroso

Ο καθρέφτης που δεν μπορούσε να κοιμηθεί

Υπήρχε κάποτε ένα καθρέφτης του χεριού που όταν απόμενε μόνος και κανείς δεν κοιταζόταν σ' αυτόν ένιωθε απαίσια, σαν να μην υπήρχε, και ίσως είχε δίκιο· αλλά οι άλλοι καθρέφτες τον περιγελούσαν, και όταν τις νύχτες τους φύλαγαν στο ίδιο συρτάρι της τουαλέτας κοιμόνταν ήρεμα ικανοποιημένοι, ξένοι στην ανησυχία του νευρωτικού.

Augusto Monterroso

Μετ.Μαριάννα Τζανάκη

El espejo que no podía dormir

Había una vez un espejo de mano que cuando se quedaba solo y nadie se veía en él se sentía de lo peor, como que no existía, y quizá tenía razón; pero los otros espejos se burlaban de él, y cuando por las noches los guardaban en el mismo cajón del tocador dormían a pierna suelta satisfechos, ajenos a la preocupación del neurótico

Augusto Monterroso

Fernando Pessoa

Να γιατί δεν βασίλεψε ο Πρίγκιπας. Η φράση αυτή είναι εντελώς παράλογη. Αισθάνομαι όμως τούτη τη στιγμή πως οι παράλογες φράσεις με κάνουν να θέλω να κλάψω.

Fernando Pessoa, Χωρίς Μάσκες

Μπάμπης Τσικληρόπουλος

Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη

Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι

Γιώργος Χρονάς

Θα σε βάλω απόψε δίπλα μου
να κοιμηθείς
Και δεν θα βρέχει πια μες στα όνειρά σου

Γιώργος Χρονάς

Πηγή: Παρακείμενα

Bertolt Brecht

Μπέρτολτ Μπρεχτ: "Ιστορίες του κ. Κόυνερ"

"Κουβέντες"

Εμείς οι δυο δεν έχουμε πια τίποτα να πούμε, είπε ο κ. Κόυνερ σε κάποιον. Γιατί; ρώτησε ο άλλος τρομαγμένος. Γιατί όταν είμαι μαζί σου δεν λέω καμιά λογική κουβέντα, παραπονέθηκε ο κ. Κόυνερ. Μα αυτό δε μ' ενοχλεί καθόλου, τον παρηγόρησε ο άλλος. Το πιστεύω, είπε με πικρία ο κ. Κόυνερ, ενοχλεί όμως εμένα.

Τάσος Λειβαδίτης

Τα ψεύδη του ημερολογίου

Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μια τόσο λίγη ζωή.

Τάσος Λειβαδίτης

Camilo José Cela

No es lo mismo estar dormido que estar durmiendo, porque no es lo mismo estar jodido que estar jodiendo.
Δεν είναι το ίδιο είμαι κοιμισμένος ή κοιμάμαι, γιατί δεν είναι το ίδιο είμαι γα*ημένος ή γα*ιέμαι.

Camilo José Cela 1916-2002. Escritor español.
Premio Nobel de literatura

Antonio Porchia

Δεν με πονάει αυτό που μου λείπει μα αυτό που δεν υπάρχει.

Antonio Porchia

Διονύσης Καψάλης

Κι εμείς, μιας ώρας δοξασμένοι θεατρίνοι,
κι όλου του κόσμου που βραδιάζει θεατές,
κάποιον Ρωμαίο περιμένουμε που σβήνει,
κάποια γλυκιά Ιουλιέτα που 'ρθε χτες.

Μα σαν της θάλασσας την άκρα νηνεμία,
πάλι στο τέλος η αγάπη θα 'ναι μία.

Διονύσης Καψάλης

Chavela Vargas

Οι γυναίκες με παρελθόν και οι άντρες με μέλλον είναι τα πιο ενδιαφέροντα πλάσματα.

Chavela Vargas 

Fabian Perez

Γιάννης Ρίτσος για τον Τσαρούχη

Ο Τσαρούχης όλα τα προσεγγίζει και τα εγγίζει με τον έρωτα, κι όλα μέσα στο έργο του, σε κάθε έργο του, αποπνέουν το κάλλος και το βάσανο του έρωτα, ως τη αισθητική του ευδαίμονα μελαγχολία και, πιο πέρα κάποτε, ως την οξεία μα και χαμογελαστά συμπονετική γενική αυτοειρωνεία.

Γιάννης Ρίτσος